جنگ ایران و آمریکا در خلیج فارس – ❤️ پست روزانه

بار دیگر در ۱۶ مهر ۱۳۶۵/ ۸ اکتبر ۱۹۸۶، در پی گزارش صریح کارشناسان اعزامی دبیرکل از کاربرد سلاح شیمیایی توسط عراق ، شورا قطعنامه ۵۸۸ را به اتفاق آرا صادر کرد و در آن ، دو کشور را به اجرای کامل و بی درنگ قطعنامه ۵۸۲ فراخواند. وی همچنین بر ضرورت همکاری کامل ایران و عراق ، برای دستیابی به راه حل جامع و عادلانه و شرافتمند، تأکید کرد و از اعضای شورا خواست که از تلاشهای وی حمایت کنند. نگرانی قدرتهای بزرگ و کشورهای عربی ، آنها را به این نتیجه رساند که تنها راه پایان دادن به جنگ ، تلاش مشترک امریکا و شوروی در چار چوب همکاری بین المللی است ؛ حتی عراق نیز خواستار آن شد که قدرتهای بزرگ چاره ای برای پایان جنگ بیندیشند. ضمن اینکه واقعیت این است که ایران در مسئله بحرین رودست خورد و در مسئله جزایر درس گرفت. افشای خبر این سفر انتقاد شدید کشورهای متحد امریکا را در پی داشت ، به گونه ای که امریکا برای جلب اعتماد، آشکارا تا پایان جنگ سیاست حمایت از عراق را در پیش گرفت (سالینجر و لوران، ص ۵۷؛ پارسادوست ،۱۳۷۱ ش، ص ۵۵۲ ـ ۵۵۸).در ۱۶ دی ۱۳۶۵/ ۶ ژانویه ۱۹۸۷، نیروهای ایرانی ، طبق یک برنامه ریزی دقیق نظامی ، به اطراف بصره رسیدند (رجوع کنید به اوبالانس ، ص ۱۹۴ـ ۱۹۸؛ سمیعی ، ص ۳۳۴ـ۳۵۹).

دولت امریکا، که از ۱۳۶۲ ش / ۱۹۸۳ تحریم فروش تسلیحات به ایران را تشدید کرده بود (خالوزاده ، ص ۴۸۳؛ موسی زاده ، ص ۵۲۰)، به امید وساطت ایران برای آزادی هفت گروگان امریکایی که در بازداشت جهاد اسلامی لبنان بودند، تصمیم به فروش مخفیانه سلاح به ایران گرفت و در ۱۲ آبان ۱۳۶۵/ ۳ نوامبر ۱۹۸۶ مک فارلین ، رئیس شورای امنیت ملی امریکا، در رأس هیئتی وارد تهران شد. نصرالله با اشاره به اینکه تحریم های آمریکایی، به برخی از تجار مظلوم، آسیب رسانده است، درباره مذاکرات غیر مستقیم بین رژیم صهیونیستی و لبنان بر سر تعیین مرزهای دریایی، خاطرنشان کرد: «ما در حزب الله، در تعیین مرزها مداخله نمیکنیم؛ زیرا از نظر ما، هیچ مرزی با دشمن نداریم و هیچ مرزی تعیین نمیکنیم. در این اوضاع ، امام خمینی (ره ) در نامه ای به مسئولان لشکری و کشوری ، در ۲۵ تیر ۱۳۶۷/ ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۸ اعلام کرد باتوجه به ضربات سنگین بر قوای ایران و نامه فرمانده سپاه در ۲ تیر ۱۳۶۷/ ۲۳ ژوئن ۱۹۸۸ و اینکه تهیه مایحتاج نظامی بسیار دشوار است ، و نیز باتوجه به استفاده گسترده دولت عراق از سلاحهای شیمیایی و نبود وسایل خنثی کننده آن و حضور امریکا در خلیج فارس ، قطعنامه ۵۹۸ را می پذیرد (برای متن این نامه رجوع کنید به اعتماد ملی، ۸ مهر ۱۳۸۵، ص ۱ـ۲).پذیرش قطعنامه طی نامه ای با امضای رئیس جمهوری ایران ، در ۲۷ تیر ۱۳۶۷/ ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۸ به دبیرکل سازمان ملل تسلیم شد (ولایتی ، ۱۳۸۰ ش ، ص ۲۷۷ـ ۲۷۸).

بهطور مثال پیشبینیها حاکی از آن است که اقتصاد بریتانیا در سال جاری ۶/ ۳درصد رشد خواهد کرد که کمتر از پیشبینی قبلی یعنی ۲/ ۴درصد است و انتظار میرود درآمد خانوارها تحت فشار تورم فزاینده قرار گیرد و این یعنی تاثیرپذیری هزینههای مصرفکننده از تورم و خطر رکود-تورم برای بریتانیا و بسیاری از کشورهای اروپای باختری. در پاسخ به این سوال باید گفت که به نظر میرسد عربستان و امارات قصد ندارند به شکل مستقیم در برابر ایران قرار بگیرند و بر همین اساس تصمیم گرفتهاند تا بحرین را نماینده جبهه خود قرار دهند. برخی تصور میکنند که اگر “اسرائیل” به ایران حمله نظامی کند، جمهوری اسلامی به یاران خود در منطقه تکیه خواهد کرد، درحالیکه جمهوری اسلامی اگر از سوی اسرائیلیها مورد چنین حملهای قرار گیرد، خود مستقیما پاسخ خواهد داد و پاسخش سخت، شدید و خشن خواهد بود، اسرائیلیها نیز این را به خوبی میدانند. پیش نویس متن تهیه شده ، سرانجام در قالب طرح قطعنامه ۵۹۸، که امریکا پیشنهاد کرده بود، در ۳۱ خرداد ۱۳۶۶/ ۲۷ ژوئن ۱۹۸۷ به تصویب اعضای شورای امنیت رسید (ولایتی ، ۱۳۸۰ ش ، ص ۲۳۷ـ۲۴۱). علاوه بر فاجعه حمله به هواپیمای مسافربری ، به طور کلی حمایت جهانی از عراق به اوج خود رسید و امریکاییها با بمباران سکوهای ایران ، عملاً و آشکارا به نفع عراق وارد جنگ شدند، فرانسه و شوروی پیشرفته ترین هواپیماهای جنگنده را در اختیار عراق گذاشتند، کویت و عربستان نیز به کمکهای مالی خود به این کشور افزودند و آلمان مواد شیمیایی مورد نیاز در ساخت تسلیحات شیمیایی را در اختیار عراق گذاشت (ولایتی ، ۱۳۸۰ ش ، ص ۲۷۷؛ در باره کمکهای همه جانبه قدرتهای بزرگ به عراق رجوع کنید به خالوزاده ، ص ۴۶۱ـ ۵۱۷).

دولت ایران ، به استناد مدارک موجود، شروع کننده جنگ ، گسترش دهنده آن به مواضع غیرنظامی (بمباران و موشک باران شهرها و حمله به کشتیهای تجاری و نفتکشها) و توسعه دامنه آن به خلیج فارس را عراق و بنابراین دفاع را حق مشروع خود می دانست (ملکی ، ص ۱۸۱؛ برای موارد دیگر نظر دولت ایران رجوع کنید به ولایتی ، ۱۳۸۰ ش ، ص ۲۴۸ـ ۲۴۹).دبیرکل سازمان ملل به استناد قطعنامه ۵۹۸، از طرفین درگیر خواست تا با قطع جنگ وارد روند مذاکره و عمل شوند. امام خمینی (ره ) در ۲۹ تیر همان سال پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را به اطلاع مردم رساند (رجوع کنید به امام خمینی ، ج ۱۱، ص ۲۳۸ـ۲۴۱). جمهوری اسلامی ایران ، از همان ابتدای تهیه پیش نویس قطعنامه ۵۹۸، کوشید در مذاکره با دبیرکل و دیگر اعضای شورای امنیت ، دیدگاههای خود را به اطلاع آنها برساند. دولت عراق نیز که از همان آغاز کوشش می کرد از فشار مستقیم جنگ بر روی نیروهای خود بکاهد با دخالت کشورهای دیگر در منطقه می توانست به مقصد نایل آید(گاملن و راجزر، ص ۱۵۳ـ۱۸۴؛ هیوم ، ص ۱۱۶).

دیدگاهتان را بنویسید