جنگ روسیه و اوکراین به کجا میرسد؟

از دیگر سو پیادهسازی این استراتژی اروپا را در دو حوزه امنیت و انرژی بیش از پیش به ایالات متحده وابسته میسازد. هدف قرار دادن مستقیم امارات به این معناست که سران ایران گمان می کنند در شرایطی هستند که می توانند تنش ها را تشدید کنند هرچند در واقعیت، هم پیمانان آنها در یمن به علت پیشروی نیروهای وابسته به ائتلاف عربی، در موقعیت ضعیفتری قرار گرفته اند. عراق تحت شرایط جدید به حملات خود ادامه داد و پس از بازستادن مناطق مجنون و شلمچه، مجدداً در صدد اشغال خرمشهر و آبادان و بخش دیگری از جبهه جنوب برآمد. تحلیلگران این حملات را با گردان های حزب الله تحت حمایت ایران در عراق مرتبط دانستند. روی آوردن ایران به راهبرد هدف قرار دادن عمق کشورهای عربی نشان می دهد که این کشور باور دارد متحدان بین المللی آن یعنی روسیه و چین، در سطح بین المللی ایران را تنها نخواهند گذاشت.

موضوع وقتی بیشتر اهمیت مییابد که معادله غرب دائما صحبت از ضرورت تشکیل یک «ناتوی عربی» متشکل از رژیمهای محافظهکار عربی با مشارکت کشورهای غربی میکند که عملا در تضاد مستقیم با منافع ژئوپلتیک ایران در حوزههای نفوذ سنتی خود در منطقه قرار میگیرد. هدف قرار دادن امارات از سوی «محور ایران» در واقع تهدیدی از طرف تهران برای اقتصاد کشورهای خلیج (فارس) است تا ابوظبی را مجبور کند از جنگ یمن خارج شود و ارتباطش را با ائتلاف عربی قطع کند. هرمز به دلیل چنین تکلیف یا دستوری خالد رو به “جنگ مرد و مرد” یعنی جنگ دو سردار دعوت کرد که در نهایت کشته شد. حمله به پایانهها و چاههای نفتی ایران در خلیج فارس و ساقط کردن هواپیمای مسافری ایرباس ایران بر فراز این منطقه و کشتار 300 مسافر و خدمه آن، دو نمونه از این حملات بود. بهطور مثال امارات در شورای امنیت به قطعنامه علیه روسیه رای ممتنع میدهد و در جلسه رایگیری در این شورا برای ارسال پرونده روسیه به مجمع عمومی غایب میشود؛ ولی در نشست مجمع به قطعنامه ضد روسی رای مثبت میدهد.

یک تحلیل درباره علت تصمیم ایران برای هدف قرار دادن پایتخت امارات این است که با پیشروی نیروهای مورد حمایت امارات در مناطق تحت سیطره حوثی ها و عقب راندن آنها، ایران احساس کرده است که باید از اماراتی ها در کشور خودشان زهر چشم بگیرد و امنیت امارات را به عنوان هم پیمان اصلی عربستان در جنگ یمن، به خطر اندازد. با حملات اخیر حوثی ها به ابوظبی، گروه فشار هوادار عربستان و امارات در آمریکا، در موضعی قوی تر از گروه فشار هوادار ایران قرار گرفت. طلحه عبدالرزاق، کارشناس و پژوهشگر مسائل عراق در مؤسسه علوم راهبردی و امنیتی در دانشگاه اکستر، می گوید عراق از قبل به این درگیری ها وارد شده، زیرا الحشد الشعبی و گروههای جهادی شیعه با حوثیها روابط نزدیکی دارند و حملات پیشین علیه مجتمعهای اداری و تاسیسات نفتی عربستان از خاک عراق انجام شده است. پیتر سالزبری، کارشناس یمن در گروه بین المللی بحران، میگوید که ورود نیروهای مورد حمایت امارات مانع از افتادن مارب به دست حوثی ها شد و میافزاید که ائتلاف «نیازمند اصلاحات سیاسی» است.

سپس معاون وزیر خارجه هند، به عنوان میانجی، رقمی بین سی تا پنجاه میلیارد دلار را پیشنهاد کرد. ائتلاف سپس به تقویت نیروهای زمینی خود دست زد. حملات اخیر به ابوظبی حامیان و گروههای طرفدار ایران را راضی میکند و پیامی تهدیدآمیز برای مخالفان سیاسی مانند صدر محسوب می شود. تصرف مارب منابع مالی بیشتری به شورشیان حوثی میداد و کنترل بر آن میتوانست اهرمی برای آنها در مذاکرات صلح آینده باشد. هرچند پیش بردن چنین سیاستی در شرایطی که ما با سه مسئله ح نشده بالا درون خود ایران روبرو هستیم، بسیار دشوار است. این گروه مسئولیت حمله روز چهارشنبه به امارات را بر عهده گرفت و در بیانیه ای اعلام کرد برای انتقام از سیاست های امارات در قبال یمن وعراق، با چهار فروند پهپاد تاسیسات حیاتی ابوظبی را هدف قرارداده است. در ۱۶ دی ۱۳۶۵، نیروهای ایرانی، طبق یک برنامهریزی دقیق نظامی، به اطراف بصره رسیدند. دستاورد سفارت جونز، تنظیم عهدنامة جدیدی بود که به «مجمل» شهرت یافت و قرار بود در آینده نهایی شود. این واقعیت مهم را نیز باید در نظر گرفت که خود روسها نیز به روابط با ایران حتی در میانه جنگ اوکراین و پس از آن در خاورمیانه نیاز دارند و نمیخواهند این اهرم را از برای مناسبات امنیتی و بعدی با غرب از دست دهند.

دیدگاهتان را بنویسید