خلاصه کاملی از جنگ ایران با عراق با تمام جزئیات

منافقین که در فرانسه و بعد در عراق مستقر شدند با سکوت یا حمایت دولتهای میزبان، بسیاری از اقدامات تروریستی علیه مسئولان و افراد عادی کوچه و بازار ایران را در خلال جنگ تحمیلی هدایت کردند. دولتهای عرب حوزه خلیج فارس در آن سال، در حقیقت پاداش سیاست ده ساله خود را در دفاع یکجانبه از صدام دریافت کردند. دولت عراق سعی کرد تجاوز نظامی را تحت عنوان دفاع از خود توجیه کند؛ وزیر خارجه عراق در یک سخنرانی در شورای امنیت در 23 مهر 1359 اعلام کرد که حکومت عراق ناگزیر است برای حفظ حاکمیت و تمامیت ارضی و پس گرفتن اراضیاش از خود دفاع کند و به زور متوسل شود، زیرا حکومت ایران راه را بر تمامی راهحلهای قانونی، برای حل موضوعاتی که از تعهداتش سرچشمه میگیرد، بسته است (سازمان ملل متحد، 1980، ص 316؛ بختیاری، ص 96). جمهوری اسلامی ایران نیز در پاسخ تأکید نمود که دولت عراق به توسل به زور اعتراف کرده و دلیل یورش به ایران را رعایت نکردن روندهای حقوقی از سوی ایران دانسته و به هیچوجه تجاوز ایران به عراق مطرح نمیباشد. در برخی متون گفته میشود که موضوع بحرین خیلی پیشتر آغاز شده و حتی به حوادث و جنگهای داخلی دوران زندیه مربوط میشود.

این چیزی است که در رسانه ها گفته شد و اطلاعات بخصوصی از آن درز نکرد.. اما مسیر صلح از طریق مصالحه عربستان سعودی-حوثی ها یا عربستان سعودی-ایران، بدون یک طرح منطقهای بسیار جامعتر که سرزمینهایی چون فلسطین، سوریه و یمن -و بحران برنامه هستهای ایران- را در برنگیرد، دستنیافتنی خواهد ماند. پس از آذر 1366، اگرچه عملیات نصر 8 و بیتالمقدّس 2 و 3 در جبهه شمالی اجرا شد، چون اوضاع مطلوب نبود اجرای استراتژی برگزیده در این جبهه ناقص ماند (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی. همچنین اظهار داشت چون در اعلامیهها و اظهاراتِ مقاماتِ مسئولِ ایران، آشکارا یا ضمنی، ابراز شده است که از اجرای توافقات اجتناب میورزند، دولت عراق قرارداد الجزایر و ملحقات آن را بیاعتبار اعلام میکند و از مقامات ایران میخواهد وضع جدید را بپذیرند و در برابر عراق و حاکمیت این کشور و حق قانونی آن در سرزمینهای خاکی و آبی در اروندرود (به تعبیر دولت عراق: شط العرب) نگرش مسئولانه و عاقلانهای اتخاذ نماید.

هر چند ارتش عراق در سلسله عملیات ایران در جبهه شمالی آسیبهای فراوان دید، درگیری نیروهای ایران در پدافند گسسته جبهههای متعدد سبب شد تا قدرت واکنش آنها در برابر هجوم ارتش عراق به فاو کاهش یابد. حضور نظامی امریکا در منطقه و همرُوی نفتکشهای عراقی، باعث افزایش قدرت نظامی این کشور میشد (درودیان، 1376 ش، ص 192). جنگ شهرها در 8 اسفند 1366 با بمباران دوباره تهران شروع شد و تا 11 فروردین 1367 ادامه داشت. موقعیت صدام در میان مردم عراق، به ویژه مسئولان حزب بعث، متزلزل شد، کشورهای عربی کمک مالی خود را برای مدتی به عراق متوقف ساختند و از اواسط 1361 ش نشانههای بحران اقتصادی در این کشور، بهطور جدّی بروز کرد (رجوع کنید به نصراوی، ص 23؛ پارسادوست، 1371ش، ص486)، نگرانیهایی در سطح بینالمللی و به ویژه در کشورهای منطقه پدید آمد، بیم سرنگونی دولت عراق و برقراری حکومتی از نوع حکومت ایران و مورد تأیید آن، برای دولت امریکا خوشایند نبود و بهویژه قدرت سیاسی زمامداران کشورهای عربی حاشیه خلیجفارس را، که عموماً در ارتباط نزدیک با امریکا بودند، به شدت دچار مخاطره میکرد. بله، شما از محققانی هستید که به شدت از این عقیده دفاع میکنید که هیچ معاملهای صورت نگرفته است.

، از مهمترین جنگهای دوره معاصر در فاصله 1359 تا 1367 ش، این جنگ در پی مجموعهای از عوامل زمینهساز و مناقشههای فزاینده سیاسی ـ نظامی با تجاوز نیروهای عراق به ایران آغاز شد. هفتم تیر و شهادت آیتالله بهشتی و 72 نفر از مسؤولان ایران، هشتم شهریور وشهادت رئیس جمهور رجایی و نخستوزیر باهنر، شهادت امامان جمعه، ترور مستمر مردم عادی از قبیل کاسب، دانشآموز، روحانی و غیره از جمله اقدامات تروریستهای داخلی تحت الحمایه دولت عراق در خلال 8 سال جنگ تحمیلی بود. ایمان و اعتقاد راسخ رزمندگان ایران به حقانیت انقلاب اسلامی و موج عظیم مردمی که در قالب «بسیج» برای دفاع از کیان نظام جمهوری اسلامی ایران طی 8 سال دایماً حضور خود را در جبهه حفظ کردند، بزرگترین سرمایه انقلاب و نظام بود و مهمترین نقش را در توقف ماشین جنگی عراق بر عهده داشت. امریکاییها در موارد متعددی هماهنگ با صدام و به طور مستقیم وارد جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران شدند. در خلال جنگ تحمیلی، عراق از حمایت بیدریغ تسلیحاتی، مالی و سیاسی بینالمللی برخوردار بود. عراق در صحنه بینالمللی نیز برضد جمهوری اسلامی ایران تبلیغات گستردهای کرد ( تحلیلی بر جنگ تحمیلی رژیم عراق علیه جمهوری اسلامی ایران، ج 1، ص 68ـ74؛ درویشی، ص 126ـ147؛ پارسا دوست، 1369 ش، ص 259ـ 395). همزمان، دولت عراق در 26 شهریور 1359/ 17 سپتامبر 1980 با تسلیم یادداشتی رسمی به سفارت جمهوری اسلامی ایران در بغداد، اعلام کرد که اعلامیه الجزایر و عهدنامههای مربوط به مرز مشترک و حسن هم جواری و سه پروتکل و پیوستهای آن و دیگر موافقتنامهها و یادداشتهای انضمامی به این عهدنامه را یکجا و یک جانبه فسخ کرده است.

دیدگاهتان را بنویسید