درگیری بین نیروهای طالبان و مرزبانان ایرانی + فیلم

با این وجود، در هیچیک از این گزارشها نه تنها سخنی درباره استفاده از سلاح هستهای علیه ایران به میان نمیآید، بلکه حتی حمله هوایی محدود علیه تأسیسات هستهای یا نظامی ایران نیز گزینهای بیاندازه هزینهبر و دارای پیامدهای سنگین سیاسی، اقتصادی و نظامی برای آمریکا توصیف میشود. ایران میپذیرد که با طالبان رابطه دارد و افغانستان حق دارد از کشور همسایهاش بخواهد که رابطه با طالبان به سود امنیت و ثبات افغانستان و منطقۀ ما نیست و هر نوع استفاده از تروریسم موجب زیانها و ویرانیهای بیشمار خواهد شد و هیچ کشوری در فرجام از آن سود نخواهد برد. به هرحال اومدنشون فقط به خاطر بیرون کردن آمریکا بود و الان اصلا موقش نیست که بخواد جنگ ودرگیری حتی کوچیک اتفاق بیفته که هم آمریکا و خصوصا اسرلئیل منتظر همین اتفاقاتن ! قاضی دادگاهی در جنوب نیویورک درجایگاهی نیست که وضعیت حقوق بشر در دیگرکشورها را ارزیابی کند. این وضعیت نقطه مقابل بیانیه های صادر شده در سال 1981 بود. هرگونه حملهای علیه ایران بدون حمایت سازمان هرچند تشریفاتی ملل، مشروعیت نخواهد داشت و حتی اگر آمریکا بخواهد با تشکیل یک ائتلاف یاغی اقدام به چنین کاری کند، به احتمال قریب به یقین پای روسیه و چهبسا چین نیز به این جنگ باز خواهد شد، چراکه منافع اقتصادی این دو کشور مستقیماً به موقعیت ژئواستراتژیک ایران گره خورده است و هرگونه ناآرامی در ایران ارتباط انرژی و تجارت این دو کشور را به خصوص با اروپا پیچیده خواهد کرد.

در حقیقت، تحرکات امنیتی طالبان هنگامی شدت گرفت که مذاکرات آمریکایی ها با طالبان به یکباره رها شد و دولت آمریکا بطور شتابزده کار خروج نیروهایش از افغانستان را آغاز کرد. طالبان از ماه مه حملاتی همه جانبه و کامل را در بسیاری از نقاط از جمله مناطق شمالی علیه نیروهای دولتی آغاز کرده در حالی که نیروهای خارجی از جمله امریکاییها و ناتو در حال سازماندهی عملیات برای خروج کامل از این کشور تا پایان ماه اوت هستند. ایران حمله های عراق به مناطق مسکونی را به اطلاع دبیرکل رساند و عراق نیز، بی اعتنا به بیانیه های سازمان ملل ، به حملات خود به مناطق مسکونی ادامه می داد (پارسادوست ، ۱۳۷۱ ش ، ص ۵۰۳، ۵۱۸؛ برای آگاهی بیشتر از آمار شهدا و مجروحان جنگ شهرها رجوع کنید به کاظمی ، ص ۱۸۳، جدول ).در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۶۳/ ۲۱ مه ۱۹۸۴، اعضای شورای همکاری خلیج فارس ، در نامه ای به رئیس شورای امنیت برای بررسی تعرض ایران به آزادی کشتی رانی در مسیر بندرهای کشورهای خود، خواستار تشکیل جلسه فوری شورای امنیت شدند و در پی آن در ۱۱ خرداد ۱۳۶۳/ اول ژوئن ۱۹۸۴، شورای امنیت طرح پیشنهادی شورای همکاری را به صورت قطعنامه ۵۵۲ تصویب کرد.

زمانی که شهرهای مختلف درگیر جنگ باشند و ناامنی در راهها و مسیرها وجود داشته باشد، طبیعتا سیر تبادلات دوجانبه کالا دچار افت شده و واردات این کشور هم دچار سردرگمی و عرصه نامطلوب می گردد. میان افغانستان و ایران در مسایلی مانند آب، مهاجرین، مواد مخدر و مسایلی مانند آن تفاوتهایی وجود دارد اما ما باید با همسایههای خود در صلح، همکاری، حسنهمجواری و احترام متقابل به حق حاکمیت همدیگر زندهگی کنیم. بر اساس آخرین اظهارات سخنگوی این گروه، طالبان با انجام این حملات خواستار قدرت انحصاری در افغانستان نیست، بلکه تاکید دارد که تا زمان روی کار آمدن یک دولت جدید تشکیل یافته در کابل به منظور انجام مذاکرات و کنار رفتن اشرف غنی از ریاست جمهوری صلحی وجود نخواهد داشت، زیرا معتقد است که تقلب گسترده ای پیرامون پیروزی اشرف غنی در انتخابات سال ۲۰۱۹ رخ داده است. ایران و پاکستان برای گسترش حوزه نفوذشان در افغانستان، رقابت تنگاتنگی داشتند که در مواقع زیادی این رقابت، به تیرگی روابطشان منجر شد. در این رقابت، پاکستان شرایط بهتری نسبت به ایران دارد.

همچنین، این تحولات بیش از همه بر دولت مرکزی افغانستان، به عنوان دولت قانونی این کشور تاثیر گذاشت به طوری که اشرف غنی و عبدالله عبدالله را مجبور به سفر به آمریکا و دیدار با رئیس جمهور این کشور کرد. همچنین وزیر خارجه ایران در نامه مفصّلی به دبیرکل ، از قطعنامه های شورا، از آغاز تا آن زمان ، انتقاد کرد و بر آمادگی ایران برای اجرای قوانین بین المللی و انسانی تأکید نمود و طرح ۸ مادّه ای دبیرکل را مبنای مناسبی برای این کار دانست (رجوع کنید به ولایتی ، ۱۳۸۰ ش ، ص ۱۶۲ـ۱۶۳). در 1359 ش/ 1980 بودجه نظامی این کشور 63% افزایش یافت و پانزده کشور جهان بیش از شش میلیارد دلار تجهیزات در اختیار آن کشور گذاشتند و بدینترتیب، عراق در آغاز دهه 1360 ش/ 1980 بزرگترین قدرت نظامی منطقه شد (یکتا، ص 66ـ 67؛ حسین حسینی، ص 30ـ31؛ برای آگاهی بیشتر از وضع نظامی عراق در آستانه جنگ رجوع کنید به جمشیدی، ص 118ـ 121). بنا بر شواهد و قرائن، صدام حسین از آمادگی لازم برای حمله به ایران برخوردار بود و با اعلام رسمی لغو یکجانبه قرارداد الجزایر، دستور هجوم سراسری ارتش عراق به ایران را در 31 شهریور 1359 صادر کرد ( روزشمار جنگ ایران و عراق، کتاب 4، ص 19؛ درویشی، ص 147؛ در باره انگیزههای سیاسی صدام در حمله به ایران رجوع کنید به بخش اول مقاله).

دیدگاهتان را بنویسید