سلسله های چین باستان

تعیین یک نماینده ویژه از سوی وزیر خارجه چین برای شاخ آفریقا در ژانویه سال جاری میلادی درست در زمان حساسی اتفاق افتاد که نماینده آمریکا در شاخ آفریقا برای حل درگیری یک ساله در اتیوپی به این کشور میرفت. در این میان چین برای کشورهای در حال توسعه و سرزمین هایی که تازه به استقلال رسیده بودند ، از جمله دولت – ملت های افریقایی اهمیت ویژه ای قائل شد . وانگ یی، وزیر امور خارجه چین در سفر خود به منطقه در اوایل سال جاری میلادی اعلام کرد پکن یک نماینده ویژه برای شاخ آفریقا منصوب خواهد کرد. به گزارش ایسنا، “فیث مابرا” محقق ارشد موسسه گفتوگوی جهانی اندیشکده سیاست خارجی در پرتوریا، پایتخت آفریقای جنوبی به خبرگزاری آناتولی گفت که این اقدام، عزم چین برای مشارکت در نقش استراتژیکتر به عنوان یک بازیگر امنیتی در قاره سیاه، استفاده از تجربیاتش در مدیریت درگیریها، تکیه بر حفظ صلح چندجانبه و میانجیگری در امور منطقه را تایید میکند. این در حالی است که خانم تسای اینگ-ون، رئیس تازه انتخاب شده تایوان، اعلام کرده به دنبال حفظ وضع موجود است و قصد ندارد حرکتی در جهت استقلال کند.

با توجه به شرایط انقلابی و انزوای چین بعد از تأسیس لازم بود که این کشور روابط خود را با کشورهای مختلف گسترش دهد تا زمینه را برای بسط عقاید خویش فراهم نماید . در نتیجه چین با در پیش گرفتن سیاست خارجی مبتنی بر عمل گرایی ، گسترش تجارت و همکاری های اقتصادی و به تبع منفعت و سود خود را در ارتباط با کشورهای افریقایی در الویت قرار داد . تجارت آزاد (تجارتی مانند از موانع واردات یا صادرات) معمولا خبر خوبی برای ثروت و توانایی رشد یک جامعه محسوب میشود؛ اما درعینحال، تجارت آزاد میتواند آسیبهایی جدی به تولید داخلی و صنعت یک کشور وارد کند. وی ادامه داد: شرکای دیرینه و قدیمی آفریقا شامل اروپا و آمریکا نگران گسترش و پیشرویهای چین در آفریقا و افزایش تمایل کشورهای آفریقایی برای تعامل و تجارت بیشتر با چین هستند. وجود دولت های جوان و کشورهای آفریقایی خارج شده از سلطه استعمار طولانی و خشن غرب از یک سو و نیاز شدید آنها به یافتن شرکای سیاسی و بویژه اقتصادی قابل اعتماد و توانمند برای کمک به خروج هرچه سریعتر ملتهای محروم و زجر کشیده این قاره از وضعیت فقراقتصادی، فرهنگی و اجتماعی و پیوستن به جرگه کشور های در حال توسعه، موجب گردید که دست دوستی پکن با گرمی از سوی اکثریت طرف های آفریقایی مورد استقبال قرار گیرد.

نوزدهمین کنگره ملی و گزارش رئیس جمهوری شی مؤید مسیرهای سیاستی هستند که در ادامه آورده میشوند: تخصیص بازار محور، نقش برجسته قائل شدن برای مالکیت عمومی و تأکید قوی بر سیاست صنعتی، دانش و تکنولوژی به منظور رسیدن به اهداف مورد نظر «مرحله نخست عصر جدید» (2035-2020) – یا همان مدرنیزاسیون اجتماعی. مناسبات سیاسی در سطح بالا و همکاری های اقتصادی متنوع رو به گسترش (با افزایش حجم مبادلات تجاری از حدود یک میلیارد دلار در سال 1980 به 3/166 میلیارد دلار در سال 2011 و پیشی گرفتن از همه شرکای سنتی و تبدیل شدن به شریک اول تجاری قاره آفریقا در سال 2010) از آثار بارز این تحول سریع و مثبت از دیدگاه دو طرف می باشد. گام های اولیه چین برای نزدیک شدن و حضور و نفوذ در آفریقا متاثر از دو نیاز مهم داخلی و بین المللی بود. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که ایدئولوژی مولفه ی اصلی سیاست خارجی چین در افریقا در زمان رهبران نسل اول بود ولی تحت تأثیر واقعیت های داخلی و بین المللی در دوران رهبران نسل دوم ، سوم و چهارم ، عمل گرایی به رویکرد اصلی سیاست خارجی چین در افریقا تبدیل شد . هر چند رویکرد اصلی سیاست خارجی چین در افریقا اقتصادی است ولی سطوحی از این رویکرد ملاحظات سیاسی ، فرهنگی و بین المللی نیز می باشد .

جمهوری چین به رهبری کومینتانگ پایتخت خود را به تایپه در تایوان منتقل کرد و حکومت آن امروزه به تایوان، کینمن، ماتسو و چند جزیره دوردست دیگر محدود شدهاست. به گزارش خبرگزاری رویترز از پکن، دونالد ترامپ نامزد پیروز انتخابات ریاست جمهوری آمریکا که با برقراری تماس تلفنی با رئیس جزیره تایوان خشم مقامات چین را بر انگیخته بود در اقدامی دیگر روز یکشنبه گفت آمریکا لزومی ندارد که از سیاست قدیمی خود در زمینه اصل چین واحد پیروی کند. دونالد ترامپ در یکی از روزهای ماه دسامبر سال گذشته، یعنی زمانی که هنوز کاندیدای ریاست جمهوری بود، یک تماس تلفنی ۱۰ دقیقه ای با رئیس تایوان داشت؛ اقدامی که هم به روابط آمریکا با چین آسیب زد، هم رابطه چین و تایوان را شکرآب کرد. چین با بوتان نیز اختلاف مرزی دارد و دو کشور هنوز نتوانستهاند مرز خود را مشخص کنند. در نظام ارزی نیز اصلاحاتی چون: ایجاد ﻧﺮخ واﺣﺪ ارز، اﻳﺠﺎد ﻳﻚ ﻧﻈﺎم بینبانکی ارز ﺧﺎرﺟﻲ، دﺳﺘﺮﺳﻲ آزادﺗﺮ و آﺳﺎنﺗﺮ ﺑﻪ ارزﻫﺎي ﺧﺎرﺟﻲ ﺑﺮاي ﺗﺠﺎرت و ﻣﻌـﺎﻣﻼت ﺗﺠﺎري و ﻛﺎﻫﺶ محدودیتهای ﺗﺠﺎري صورت گرفت. پکن به صورت رسمی نگفته که زیرساختها را از کشورهایی که وام خود را تسویه نمیکنند، تحویل خواهد گرفت.

دیدگاهتان را بنویسید