فهرست کامل + تاریخ و تاریخچه – کجارو

اورمزد که آفریننده آسمان و زمین است، به نماینده خود نیرو داده است و با او فر ایزدی، توانایی برتر از طبیعت برای انجام کارهای برتر از انسانی در زمینه های جسمانی و روحانی داده شده است. ایرانیان باستان این روز را روز قیام کاوه آهنگر و پیروزی او بر ضحاک نیز میدانستند و در جشن مهرگان به شادی و پایکوبی میپرداختند.در واپسین روزهای فرمانروایی کوروش، روز نخست سال به آغاز فروردین تغییر کرد و نوروز نامیده شد. مردم ایران باستان پس از عنصر آتش، احترام زیادی برای آب قائل بودند و به همین ترتیب جشنهایی برای بزرگداشت این عنصر طبیعی نیز برگزار میکردند.

در این روز مردم خانهها و خیابانها را آب و جارو میکردند و لباس ارغوانی میپوشیدند، خوراکیهای مختلفی آماده میکردند و به شعر خوانی و نواختن موسیقی میپرداختند.از دیگر آداب متداول در جشن مهرگان پهن کردن سفره مهرگان گرداگرد آتش بود. سیاوش برای پاک شدن از گناه و اثبات بی گناهی خود از آتش عبور کرد و به سلامت گذشتن او از آتش گواهی بر پاکی او شد.با بررسی منابع مختلف، پژوهشگران قدمت جشن چهارشنبه سوری را حتی به دورههای پیش از زرتشت نسبت میدهند، اما شیوه برگزاری آن به شکلی متفاوت از زمان حال حاضر بوده است و همین اختلافها باعث به وجود آمدن شبهه در قدمت جشن چهارشنبه سوری میشود.از رسوم متداول در جشن چهارشنبه سوری، سر زدن به بزرگترها و روشن کردن آتش بر بام خانهها بوده است که امروزه جای خود را به آدابی دیگر داده است.

آتش در میان ایرانیان باستان عنصری پاککننده بود و در جشنهای آتش برای از بین بردن ناپاکیها از این عنصر استفاده میشد. در تقویم ایران باستان بهدلیل همزمانی با ولادت و مرگ یک شخص، روزی را نامگذاری نمیکردند؛ بلکه تنها منش و بزرگی انسانها ارزش ثبت کردن روزی بهعنوان جشن را داشته است.نامگذاری روز پدر در تقویم ایران باستان همزمان با جشن شهریورگان، بهدلیل نزدیکی معنی این روز با جایگاه پدر در خانواده بوده است؛ همان طور که اسفندگان را بهدلیل زایش زمین روز زن مینامیدند. از آداب برگزاری جشن شهریورگان، روشن کردن آتش، جمع شدن دور هم و تقسیم خوراکیها و غذاها با نیازمندان بوده است.

وسواس حسن پیرنیا (مشیرالدوله) در هرچه مستندتر کردن کتاب، ستودنیست، و همین امر سبب شده تا بسیاری از اظهارنظرهای درج شده در کتاب، بدون بزرگنمایی و قابلاطمینان باشد. نویسندهی این کتاب، میرزا حسنخان پیرنیا(مشیرالدوله)، از مردان خوشنام مشروطه بود که همزمان با پادشاهى رضا شاه پهلوى مانند بسیارى دیگر از رجال شایستهی ملى، از سیاست کناره گرفت و خانهنشین شد. برای نمونه بنگرید به لوحه زیر از ارشام جد کوروش: “ارشام، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه پارس، پسر آریارمنه، شاه هخامنشی ارشام شاه گوید: اهورای مزدای خدای بزرگ که یزرگترین خدایان است را پادشاه کرد. از دوران هخامنشی تا انتهای ساسانیان کاربرد داشته است.

شاهنشاهی بزرگ هخامنشی در 330 ق.م. این پادشاه نامدار با ۷۰ سال حکومت ،بیشترین مدت پادشاهی در تاریخ ایران را داشت . مردمانی که در این سرزمین ها میزیستند با خلاقیت و استعدادهاو ارتباط با شرایط جغرافیایی محل سکونتشان تاریخ فرهنگ و تمدن خود را به وجود آوردند . در دوران «عصر جدید»، هنگامی که در میان ملتهای اروپایی پیشرفت تاریخی ادامه داشت و روابط بورژوازی در آن کشورها برپا میشد، ایران ناتوان نتوانست در برابر تجاوز کشورهای سرمایه داری ایستادگی کند و به کشوری نیمه مستعمره تبدیل شد. جنبش معنوی مانی به سرعت در جهان آن روز گسترش یافت و تبدیل به نیروئی شد که با وجود جنبه منفی آن با هدفهای شاهان و نجبا و پیشرفت جامعه آن روزی وفق نمیداد.

وجود چنین اندیشه ای در ایران باستان- به ویژه در دوران متاخر آن- ، در کنار تعالیم دینی زرتشت ایرانیان، آنان را به سمت اندیشه تقدیرگرایانه ای سوق داد که انگار تغییر سرنوشت انسان و جامعه انسانی در آسمان ها رقم زده می شود و در این تغییرات کم ترین سهم از آن خود انسان است و بس. نویسنده یادداشت خود بر کتاب را با نقل جمله ای از ای.اچ.کار آغاز می کند که معتقد است:«ما گذشته را تنها از منظر حال می بینیم و درکی هم که از آن به دست می آوریم تنها از همین منظر است و بس.» و از آن چنین برداشت می کند که کمابیش همه آثار تاریخی که در عصر حاضر نگاشته می شوند با همین رویکرد و از همین زاویه وقایع تاریخی را مورد بررسی قرار می دهند و می کشوند تا توضیح دهند که گذشته، چرا و چگونه به وضعیت فعلی انجامیده است.

مقدمه نلدکه بر تاریخ دوره ساسانی تاریخ طبری، نقل از: محمد محمدی، فرهنگ ایرانی پیش از اسلام و آثار آن در تمدن اسلامی و ادبیات عربی، تهران، توس: ۱۳۷۴، ص ۱۵۷ و۱۵۶. پایتخت آن شوش بود که آثار مربوط به این تمدن نیز در همان جا یافت شده است . تاریخ ایران باستان از زمان تألیف تاکنون چندینبار به چاپ رسیده و همواره مورد استقبال پژوهشگران حوزهی تاریخ و علاقهمندان به ایران باستان قرار گرفته است، برای آنها که علاقمند هستند تاریخ ایران را عاری از غلو و زیادهگویی بخوانند. بر این اساس نباید انتظار داشت تاریخ نگاری که مقوله ایست که همواره در جستجوی سرگذشت و سرنوشت انسان در بستر زمان است، چندان میدان فراخ بالی برای تجلی و تبلور مشعشعانه نداشته باشد.

شوخی سرنوشت اینکه، اعتقاد به تفأل نقش مهمی در جریان لشکرکشی کوروش به لیدی ایفا کرد. پیشوایان زردتشتی و عیسوی که با هم دائما در نبرد بودند، متحد شدند و در دوران شاهی بهرام اول که شاهی تن آسا و شهوت پرست بود در جریان محاکمه او را محکوم و مقتول نمودند ( 276 میلادی). پادشاه از بخشایش یزدانی و یاری او برخوردار است و همواره از او از صمیم قلب درخواست می کند. در زبان اوستایی امرداد به معنی زنده و هستی زا و مخالف مرگ و نیستی است.

نام شهریور از تغییر واژه «خشترور» در زبان اوستایی شکل گرفته است و معنی کشور ارجمند یا سرزمین رویایی میدهد که در بعضی تفسیرها از آن با عنوان بهشت یاد کردهاند. اگر کسانی از آنان هم یافت شوند که از حیث نژاد عرب اند از لحاظ زبان و مهد تربیت و مشایخ و استادان عجمی هستند با این که ملت (دین) و صاحب شریعت عربی است. از لحاظ قوای نظامی نیز کشور در وضعیت بسیار بدی در این دوره قرار داشت و در بسیاری از موارد ایلات و عشایر به ارتش برای حفظ امنیت کمک میکردند. دهقانان در نخستین سده های دوره اسلامی ایران نقشی پراهمیت در سازماندهی ایران بازی کردند.

نبود خدای مقدس، کتاب مقدس و سلطان مقدس برای یونانیان اجازه داده بود تا فارغ از محدودیت های اعتقادی، با رویکرد عقلانی در باره هر چیزی بنویسند و اظهار نظر کنند. در این سفره از آب و گلاب گرفته تا انواع شیرینی و شربت، آجیل و خشکبار و میوههای رنگارنگ میگذاشتند و بالای سفره را با آینه، شمعدان، گل و گلدان تزئین میکردند. در حالی که خدایان در یونان در میادین شهرها و در میان مردم زندگی می کردند، در ایران خدایان که هیچ، بل پادشاهان حتی دور از چشم مردم و در پشت پرده ها در مکانی نزدیک به خدا در بالای زیگورات ها اقامت داشتند تا با دیده نشدن، مقام الوهی برای خدا تدارک ببینند.

پس از شکست صفاریان سامانیان حکومت خود را تاسیس کردند و تا ۱۲۴ سال حکومت کرده اند. او پس از سال های متوالی زندگانی دشوار و تحمل جفاها، تصمیم گرفت که از مکه به مدینه هجرت نماید. این جشن از معروفترین جشنهای ایران باستان به شمار میرود و بنا بر روایتهای موجود، در زمانهای بسیار دور روز مهرگان زمان شروع سال جدید برای ایرانیان بوده است. چنانکه در اواخر قرن اول هجری دیگر آن پیوندها که اعراب خراسان را همدست و هماهنگ می داشت با ظهور تعصبات جدید از میان رفت و اختلافات مذهبی که پدید آمد، احیاناً بین افراد و طوایف نیز تفرقه انداخت و برای پیشرفت دعوت پیشرفته عباسیان حتی در بین اعراب زمینه فراهم آمد.

سپس، در ملا عام مردم را دعوت می نمود. آریایی ها زمانی که به فلات ایران رسیدند، در ابتدا با کشتار مردم بومی آن منطقه ، برخی از آنها را به کار گرفتند. بر اساس روایتی دیگر پس از جنگ این دو پادشاه، خشکسالی چند ساله به پایان رسید و در این روز باران بارید و به همین دلیل این روز را جشن آبانگان نام دادند.در این جشن مردم با پوشیدن لباسهای سفید کنار رودها و چشمهسارها میرفتند و با خود خوراکی و نوشیدنی میبردند. فرمانروایی او بر بنیادهای اخلاقی است. وی او را فرمانروای بسیاری از ملت ها ساخته است.

دیدگاهتان را بنویسید